Wednesday, April 30, 2008

കണ്ണടച്ചാല്‍ കാണാവുന്ന കാഴ്ചകള്‍

പാട്ട്‌ ഇത്രമാത്രം ഒറ്റയ്ക്ക്‌ കേള്‍ക്കാന്‍ കഴിയുന്നതിന് മുമ്പ്‌ പാട്ടുകേള്‍ക്കല്‍ ഒരു ചടങ്ങായിരുന്നു. വെളിച്ചമെല്ലാം അണച്ച മുറിയില്‍ കണ്ണടച്ച്‌ ഒറ്റയ്‌ക്കിരിക്കണം ടേപ്പ് റിക്കോര്‍ഡറില്‍ നിന്നും ‘ഒതുക്കത്തില്‍ ഒട്ടൂം തുളുമ്പാതെ’ ഒരു പാട്ടുകേള്‍ക്കാന്‍. കണ്ണടച്ചിരുന്ന്‌ പാട്ടുകേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ കണ്‍മുന്നില്‍ തുറക്കുന്ന ചില ലോകങ്ങളുണ്ട്, കണ്ണടച്ചാല്‍ മാത്രാം കാണാവുന്ന കഴ്ചകളുള്ള ലോകം. അവിടെ കാലവും ദൂരവും അപ്രസക്തമാണ്. ഗുസ്താവോയുടെ കൈപിടിച്ച് മാച്ചുപിച്ചു മുഴുവന്‍ നടന്നുകണ്ടിട്ടുണ്ട്‌, അലി നൂറിയുടെകൂടെ ഒരു രാത്രി മുഴുവന്‍ ലാഹോറില്‍ അലഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌.

We all walk the long road, cannot stay.

ഇന്നലെ, നുസ്രത്ത്‌ സാബ്‌ ആലാപ്‌ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ജീവിതം ഒരു പുസ്തകം പോലെ മുന്നില്‍ തുറന്നു കണ്ടൂ. ഇതുവരെ കണ്ട മുഖങ്ങളില്‍ പലരും വന്ന് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ചിലര്‍ ചിരിപ്പിച്ചു, ചിലര്‍ സങ്കടപ്പെടുത്തി. ആരായിരുന്നു ഇന്നലെയെന്നെ കരയിപ്പിച്ചത്‌? ആരാലായെന്താ, എത്രനാളുകള്‍ക്കു ശേഷമാണ് ഒന്നു പൊട്ടികരഞ്ഞത്‌.
.................
സാറയും കരയാറുണ്ട്‌.
The only time I really cry.
The only time I can really cry is when I’m vacuuming. My vacuum cleaner came from Sears and cost $449 (although I got it as a floor model for $200 off). It’s called something like a WIND MACHINE or WIND TUNNEL. It has powerful suction and is as loud as a riding lawn mower. When I feel like crying, I drag out my vacuum cleaner and I put on my CD of Eddie Vedder and Nusrat Fateh Ali Khan singing, “The Long Road,” which is from the score of the movie Dead Man Walking. The song is sixteen minutes long and goes like this,
We all walk the long road,
cannot stay.
There’s no need to say goodbye.
All the friends and family,
All the memories going round, round, round.
I have wished for so longhow I wish for you today . . .

I turn the CD up real, real loud, push REPEAT, and go around the house vacuuming and crying. I cry for Nusrat Fateh Ali Khan who died of cardiac arrest in London when he was only forty-nine years old. I cry for my mother and my father and Randy and Sydney and Julia, and for my mother-in-law who died a slow death from Alzheimer’s disease, and for all the dead people I know and all the people who have died in wars and airplanes and falling buildings, and for all the suicides. I cry for all the living, too—the survivors—and all the sadness and meanness in the world, for those in hospitals and refugee camps, for all the desperate people who feel like they’re at the end of their rope, all the drunks and drug addicts, those who hunger and those who mourn and will never, ever be comforted, and for all animals that are sick and feeble and old. I vacuum everything. I vacuum real good.

Friday, April 11, 2008

വെയിലുകാലം

മെല്ലെ മെല്ലെയാണ് ആ വരവ്‌. കുന്നിന്റെ മുകളില്‍ പറങ്കിമാവ്‌ പൂത്തുതുടങ്ങുമ്പോള്‍ വെയില്‍ മണത്തുതുടങ്ങും. ഊക്കോടെ പച്ചനിറത്തില്‍ വളര്‍ന്നുനിന്നിരുന്ന പുരപ്പുല്ലുകള്‍ നിറം മാറാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ വെയിലു കാണാം. കറുത്തപാറകള്‍ നിറഞ്ഞ, പറങ്കിമാവുകള്‍ പോലും വളരാത്ത കുന്നിന്റെ മുകളില്‍ വീശൂന്ന കാറ്റില്‍ വെയിലിനെ തൊടാം, തൊട്ടു പൊള്ളാം. വെയിലിലെടുത്ത്‌ പൊള്ളാതെ ബാക്കിയായ ചിത്രങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുതരും പച്ച കത്തിയ മഞ്ഞയാണ് വെയിലുകാലത്തിന്റെ നിറമെന്ന്‌.

....................
പ്രലോഭനം

Thursday, April 03, 2008

അപ്രധാന ആത്മകഥകളില്‍ നിന്ന്

ശാഖയുടെ ഏഴയലത്തുകൂടി പോകാറില്ല.

ഏ.കെ.ജി സ്മാരക വായനശാലയില്‍ നിന്നും പുസ്തകമെടുക്കാറുണ്ട്‌. സഖാവ്‌ അമ്പാടിയേട്ടന്‍ ഇടയ്‌ക്കിടയ്ക്ക് ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും അംഗത്വമെടുത്തിട്ടില്ല ഇതുവരെ.

പേര് താഴത്തുവീട്ടില്‍ അവിനാഷ്‌,
റൈറ്റ്‌ ഹാന്‍ഡ്‌ ഓപ്പണിങ്ങ്‌ ബാറ്റ്‌സ്‌മാന്‍,
റൈറ്റ്‌ ഹാന്‍ഡ്‌ ഓഫ്‌ ബ്രേക്ക്‌ ബൌളര്‍.

  © Blogger template 'Photoblog II' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP